Hatırlanacağı üzere, yükseköğretim mevzuatımızda “yardımcı doçent” unvanının kaldırılmasıyla başlayan tartışma sonrası, muhakkak bir meslekte deneyimiyle yükseköğretim kurumlarına katkı veren ve “uzman” olarak çalışan bireylerin takım unvanları “öğretim görevlisi”ne dönüştürüldü.
Fakat, unvanların sadeleşmesi manasında mantıklı gözüken bu durum, yükseköğretim kurumlarında “uzmanlık” gerektiren takımlara, alanında hiçbir deneyimi bulunmayan bireylerin “öğretim görevlisi” olarak alınmasına sebebiyet verdi!
Onlarca tahminen yüzlerce örneği olan bu durumu çok yakın bir ilanla gündem ederek, üniversitelerin her geçen gün bir istihdam kapısına nasıl dönüştüğünü sizlere kısaca paylaşalım.
31 Aralık 2025 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Kalite Koordinatörlüğü Öğretim Vazifelisi ilanında tam olarak şu kurallara yer verilmiştir:
“Türk Lisanı ve Edebiyatı kısmı lisans mezunu olmak ve bu alanda tezli yüksek lisans ve doktora yapmış olmak. Belgelendirmek kaydıyla lisans eğitimi sonrası yükseköğretim kurumlarında en az 2 (iki) yıl ders verme tecrübesine sahip olmak”
Kalite Koordinatörlüğünde çalışacak bireylerin kısım kaidesinden öte bu alanda en azından bir deneyimi bulunması beklenir ki en azından işe başladığında üniversiteye bu manada paha katabilsin. Lakin, ilanda kalite alanında deneyim aranmamıştır. İşin öbür garip tarafı, derse girmek üzere bir yükümlülüğü bulunmayan ve idari süreçlerde vazife alacak bireyden en az 2 yıl ders verme tecrübesi istenmiştir. Akla mantığa yatmayan, elle tutulur hiçbir tarafı olmayan bu kaidelerle alınacak kişinin üniversiteye ve devlete yük olmaktan diğer bir açıklaması yoktur!
Üniversiteler ne yazık ki işsiz doktoralıların alanlarıyla uz ak yakın olmayan yerlerde çalışmalarını sağlamak için bir istihdam kapısına dönüşmüştür. Adamını bulan bir biçimde takımını açtırabilirken, kimi kimsesi olmayan bireyler ise ister doktora yapsın ister doçent olsun ömrünü heba etmektedir.
Kimin kederinde derseniz.
En acısı bu durum. Ne yazık ki kimsenin!